Hallo iedereen die dit leest

Het lijkt me heel leuk berichtjes van jullie te lezen als ik onderweg ben en een keer de kans heb ergens in te loggen.

SANTIAGO

Net heb ik de pelgrims bijgewoond. Niet alleen pelgrims zijn hierbij maar ook gigantische hoeveelheden toeristen. Gisteren ben ik hier aangekomen vanuit Santa Irene. Naar deze plaats, 3 huizen en 2 refugio's, ben ik vanuit Melinde gelopen; dat waren ongeveer 30 km´s.  De dag ervoor naar Melinda had ik moeite met lopen maar na een goede nachtrust in het hotel was ik er weer bovenop en kon ik moeiteloos, mijn voeten worden wel moe hoor, deze 30 km lopen. De weg naar Santa Irene kan ik me weinig meer van herinneren alleen dat er hier veel eucalyptes (geen idee of ik dit goed heb geschreven!) bomen staan. Die ruiken altijd zo lekker, vooral als het warm is. Jammer genoeg was het niet echt warm. Met mist begon de dag waardoor de zonsopgang heel mooi was maar later, kort na de middag, begon het licht te regenen. De regen is de hele avond en nacht nog door gegaan. Hier in Galicë kan het behoorlijk regenen en misten; het huidige weer hoort dus bij deze streek. In Santa Irene zijn twee hostals, een van de regio en een privé. Er naar toe kwam ik in een grote groep met jongens van een jaar of 16 uit Portugal terecht die naar de regio-refugio gingen; ik ben toen naar de andere gegaan. Toen ik daar aanklopte, bleek dat er nog maar één bed van de 15 beschikbaar was. Het geluk was dat er 7 stapelbedden waren en één gewoon bed en dat was voor mij! In die refugio waren vn. Fransen en 2 Amerikanen en met die 2 heb ik 's avonds gegeten. Eén van de 2 dronk geen wijn en de ander was een liefhebber dus hebben we met z'n tweetjes een goede fles wijn gedronken op mijn laatste dag (de volgende dag dus). Ook hebben we in die korte tijd de oorlog in Irak opgelost! Jammer is dan dat als je volgende ochtend wakker wordt er niets is veranderd.

Gisteren dus van Santa Irene naar Santiago gelopen. Het pad ging voornamelijk over asfalt maar liep wel door de bossen; weer eucalyptes-bomen maar ook grote stukken verbrand bos; ook daar waren de branden geweest en op sommige plekken hing er nog een zware brandlucht. Rond 12.30 was ik bij de katedraal maar daar de mis rond 12.00 begint was die overvol. Zoveel mensen om me heen had ik nog geen zin in en ik ben naar het pelgrims-bureau doorgelopen om mijn Compostela te halen. Daarna heb ik een slaaplek gezocht. Van de Nederlanders in Les Landes waar ik in het boshuisje had geslapen, had ik een adres gekregen; een eenvoudig pension met bed en op de gang de douche en, heel belangrijk, niet duur. Daar heb ik afgelopen nacht goed geslapen maar werd wel om 6 uur wakker en miste het geluid waar ik de laatste 4 weken aan gewend was geraakt; het geritsel van mensen met plastik-zakken in hun rugzak.

Gisteren heb ik eerst een beetje verdwaasd hier rondgelopen. Aan de ene kant was ik blij dat ik er was maar aan de andere kant zal ik een deel van de Camino missen. Het deel tussen Larrasoaña en Sarria; dat was een stuk waar je, wisselend, dezelfde mensen tegenkwam, mensen die ook al een tijdje onderweg waren en die als einddoel Santiago hadden. Je hield je op de hoogte van hoe de voeten van iedereen erbij stonden. De Italianen met de (drain)draden uit hun voeten hangend, anderen met grote plakken compeed en weer anderen hadden tinititus. Ik heb geen idee wat dat laatste is maar ze zeiden me dat ze er last van hadden en iedereen zat dan medelijdend te knikken. Tot nu toe weet ik niet wat het is en ik weet ook niet of ik het woord goed schrijf.

Gisterenmiddag, na mijn terugreis geregeld te hebben, ben ik een biertje gaan drinken en toen kwam ik veel mensen tegen die ik onderweg had ontmoet. Deze ontmoetingen zijn heel emotioneel. De eerste die ik tegenkwam was een Italiaanse jongen die maar 2 woorden Engels sprak maar waarmee ik in Tosantos had gegeten en later hebben we de keuken opgeruimd van de refugio. We zijn elkaar  in de refugio's later veel tegengekomen; je spreekt dan 2 woorden en je weet dan hoe het ermee staat. In Santiago kom je elkaar dan tegen en dan zijn dat allemaal omhelzingen. Met een Portugees die me af en toe iets liet proeven van wat had hij klaargemaakt had, hij ging nooit uit eten, had ik gisteravond laat nog contact; ook hier weer: het lijkt net alsof je ik weet niet wat met elkaar hebt meegemaakt. Met 3 Duitsers heb ik gisteravond gegeten en net in de katedraal zat ik naast een Spaanse die ik vanaf Léon vaak ben tegengekomen; ook dat was weer emotioneel. Het moeilijkste was net de Poolse vrouw waar ik zo'n medelijden mee had. Zij spreekt alleen Pools en toen we elkaar net tegenkwamen was het enige dat ze kon doen: huilen! Maar ze heeft het gehaald!

Als ik nu terugkijk op 86 dagen onderweg, 83 loopdagen en volgens mijn telling, 2204 km dan moet ik die hele weg in verschillende stukken opdelen. Het gedeelte vanaf Rosmalen tot aan de Waalse grens was vakantie. Alles was geregeld en de eerste dag met Gerrie en Hennie was leuk en daarna stond mijn bedje klaar tot aan de grens. Vanaf Wallonië tot aan Escource (Les Landes) was een eenzaam stuk waarbij ik veel praktische problemen tegen het lijf gelopen ben. Deze problemen waren echter 's avonds altijd opgelost: De ochtenden vond ik op dat stuk heerlijk; ik kon vroeg opstaan en in de stilte lopen, in de middag werd het door de warmet moeizamer en eenmaal op plaats van bestemming moest ik een slaapplek, vaak km's verderop, zoeken. Tijdens die zoek km´s kon ik behoorlijk chagerijnig zijn maar als dan weer een maal een plek op een camping had of een bed, dan zag de wereld er weer zonnig uit. In Les Landes heb ik de fietsroute losgelaten en ben de wandelpaden gaan volgen. Hier waren aan de route ook meer overnachtingsmogelijkheden en ik begon mede pelgrims te ontmoeten. Dat was leuk! Tot mijn schrik van de mensenmassa´s in St. Jean Pied le Port en het 4-daagse gevoel in Roncevalles. Dit laatste was trouwens toch wel leuk om meegemaakt te hebben dat je met 120 man in een ruimte kunt slapen. Daarna kwam ik stuk wat ik maar het "Flower-Power" stuk noem. Iedereen hoefde alleen maar zijn aardige kant te laten zien en iedereen was met hetzelfde bezig. Dit heb ik het aangenaamste stuk gevonden. Na Sarria werd het weer druk en je raakte hierdoor weer op een ander spoor. Vanochtend de mis was de afsluiting voor mij. De mis maakte toch wel indruk; een non met een hele mooie stem en het zwaaien met het wierookvat gaat toch niet zomaar aan je voorbij. Ook worden de enorme aantallen pelgrims opgenoemd die gearriveerd zijn (vanaf 12.00 uur de dag ervoor). Vroeger noemde men namen nu alleen aantallen, nationaliteiten en vanwaar men is gestart. Vandaag was ik de enige uit Nederland afkomstige pelgrim die de hele weg had gelopen.

Mensen het zit er op. Direct ga ik wat eten, kijken of ik wat souveniers kan kopen (daar ben ik slecht in want meestal vind ik het rommel) en vanavond neem ik de laatste bus naar het vliegveld om morgenochtend vroeg het vliegtuig in te stappen richting Amsterdam.

Melide

Vandaag, zondag de 10-de september, is het hier in Melide feest. De hele stad(je) staat op z'n kop. Ik had mezelf voor vandaag een 1 persoonskamer beloofd en toen ik hier vanmiddag het stadje binnenliep, kwam ik meteen een hotel tegen waar ik meteen een kamer heb genomen. Na gedoucht te hebben en mijn wasje weer verzorgd te hebben ben ik het stadje ingelopen en het bleek een geluk dat ik hier meteen een kamer had genomen. In het centrum is het een gekkenhuis, muziek, watergooien, mensen in grote groepen in verschillende kleuren T-shirts die elkaar uitdagen; als loper loop je daar niet rustig tussen door met die zak op je rug. Ik kwam een aantal pelgrims tegen die op zoek waren naar een kamer; de refugio, die hier ook als jeugdherberg een functie heeft, is nl. vol en ook de hostals zijn bijna vol. Net sprak ik 4 Duitese meisjes en die waren nu maar van plan een taxi te nemen naar de volgende refugio circa 5 km verderop. Twee ervan waren niet meer in staat een voet te verzetten door de vermoeidheid en blaren. Het is hier benauwd weer, gisteren ook al, en dat maakt het lopen extra zwaar. De sfeer op de Camino is na Sarria duidelijk veranderd. Er lopen nu veel mensen die daar zijn opgestapt omdat ze dan nog voldoen aan de minimale eis om 100 km gelopen te hebben. Het zijn niet alleen Spanjaarden die dit doen maar ook anderen, ook hier weer uit al de werelddelen afkomstig. Er loopt bv. een Poolse vrouw en haar dochter. Ze hebben maar één rugzak en die wordt door de moeder gedragen. Je krijgt meteen medelijden als je ze ziet. Gisteravond heb ik met een Canadeze, een Duitser en deze twee Poolse vrouwen gegeten. Het probleem is dat het meisje maar 2 woorden Engels spreekt en de moeder alleen Pools. Jammer want daar door kom je re niet mee in contact. De Canadeze, oorspronkelijk uit Denemarken, loopt al jaren op rij de Camino. De Camino Frances al 3 keer en vanuit het zuiden vanuit Sevilla 1 keer. Ze is verslaafd aan de Camino. Ik kom veel mensen tegen die telkens weer stukken of vanuit St. Jean Pied de Port het gehele Spaanse gedeelte doen. Nu kan ik me dat niet voorstellen. Vanochtend ben ik vanuit Hospital de la Cruz hier naar toe gelopen (29 km). In Hospital de la Cruz is een refugio die precies hetzelfde was als die van de dag ervoor. In Galicië, waar ik nu al een paar dagen rondloopt, verzorgt de regio voor de refugio's. In Navarra, Rioja en in Castillia y Leon zijn het de gemeentes die dit doen. Daar waren er veel meer verschillen dan hier; hier zijn het vrijwel dezelfde gebouwtjes. Op een kamer 20 bedden (10 stapelbedden), met heel weinig tussenruimte,  en voor 1 kamer 1 toilet en 2 douches in een mini-ruimte. Omdat die ruimtes vaak snikheet zijn heb ik al een paar dagen slecht geslapen; vandaar dat ik me voor vandaag een 1 persoonskamer had beloofd.

Wat hier in de omgeving vreemd is, is dat de kerken midden in het kerkhof liggen. Een Spaanse vertelde me dat dat alleen hier in Galicië zo is. Ik was la een paar keer schutter via het kerkhof naar een kerk gegaan maar het is heel normaal.

Hier moet ik ook uitkijken dat mijn "Credenzial" (mijn stempelkaart) niet volraakt want in elke kerk en op elke straathoek kun je een stempel krijgen. Nu doe ik deze extra stempels alleen naog maar in kerken en niet meer op straathoeken.

Het is nu best een dubbel gevoel. Ik ben er bijna en vind het fijn snel naar huis te gaan maar ook de sfeer op de Camino is dus veranderd en dat vind ik jammer; het is niet alleen dat je telkens mensen kwijtraakt maar hier met de nieuwe instappers gebeuren ook dingen die de, al lange tijd lopers, storen. Taxibedrijven doen hier nl. goede zaken. Je vind op veel muren de telefoonnummers. Je loopt 5 km en laat je vanaf daar ophalen om je 5 km voor je volgende eindpunt weer af te laten zetten. Je komt dan lopend bij de refugio aan! Maar ja, iedereen zijn Camino!

Lees verder...

Triacastela

Ik hou het kort want ik zit achter een PC met telefoonverbing en dit ding is zo traag dat ik een kwartier moet wachten eer ik iets zie. Het is hier warm! Uit nederland hoor ik alleen nog maar regenberichten. Volgens de bewoners hier is deze warmet, hier in de bergen, niet normaal voor september. Het einde begint nu snel te naderen. Als ik geen been breek of enkel verzwik of iets anders dan kom ik woensdag 13 september of donderdag de 14-de in Santiago aan. Het voelt toch wel raar. Ik heb nu ruim 11 weken gelopen, het worden er dus 12,5, en ik kijk er erg naar uit weer thuis te zijn, niet meer te hoeven lopen maar de ontspannen sfeer die er hier overal hangt, zal ik toch ook wel missen. Aan alle kanten word ik, maar ook de andere pelgrims afgezet door de lokale bevolking, het gebeurt echter met zulke kleine dingen en op zo'n open manier dat het eigenlijk wel leuk is. Het bijvoorbeeld om een mannetje die je een appel aanbied, je denkt gratis, tot je je tanden er in zet en hij 0,50 eurocent vraagt. Vandaag liep ik door een klein gehucht, middeleeuws, en daar staat ineens een oud vrouwtje dat me een pannenkoek aanbiedt, op zo'n vriendelijke manier dat je geen nee zegt. Daarna houdt ze wel haar bakje op met de vraag of je iets in wilt doen. Hier heb ik verder geen moeite mee want de lokale bevolking in deze, echt heel primitieve gehuchten, mag best wel iets verdienen aan de pelgrims. Vandaag ben ik van La Faba naar Triacastela gelopen. Het was een heel mooie maar ook heel zware route met veel en steil stijgen en later weer dalen, ook steil. Vanochtend was er eerst nog een mis in het kerkje van La Faba. De refugio, van een duitse orde, ligt naast de kerk en horen bijelkaar. Ik loop al een paar dagen op met een stel Duitsers, we lopen niet samen mar houden vaak samen pauze en zitten in dezelfde refugio's. Een van die Duitsers bleek priester te zijn en werd gevraagd vanochtend in het heel oude primitieve kerkje de mis om 7.00 uur op te dragen. Vanochtend ging dus bijna iedereen vanuit bed rechtstreeks door naar de kerk en daarna startte iedereen weer met de dagtaak; lopen! Ontbijt was er niet maar op 6 km afstand ligt een wat groter dorp waar we ontbeten hebben. Lekker vers sap, met getaost stobrood, jam en koffie, lekker hoor! Ik dacht dat we tot dit dorp de klim hadden gehad voor vandaag (25km) en dat we daarna alleen nog maar recht en op het einde van de route weer steil naar beneden zouden gaan. Dat viel tegen, we moesten nog veel klimmen maar wel door een prachtige omgeving. Kleine dorpen waar het lijkt alsof de koeien en de mensen nog in een ruimte wonen; maar dat zal wel niet zo zijn. Er zijn koeien die een eigen wei hebben maar de meesten worden vanuit de dorpen door een herder en honden langs de eetbare delen geleid. Ze zien er goed uit dus dit zal wel voldoen. Het is allemaal heel kleinschalig en daarom komt het ook allemaal zo vriendelijk over; denk ik. De straten zijn geegaliseerd met koeienvlaaien en je loopt op de hele smalle paden tussen de koeien door. De honden houden hier echt een heel goed overzicht over; ze letten op of al de koeien wel de bocht omgaan; of er niet eentje afdwaalt. Ik heb hier echt met bewondering naar gekeken. Vandaag had ik veel last van mountainbikers. Op de steile rotspaden waar je moeilijk loopt te monoeuvreren, tussen de koeien, komen dan ineens mountainbikers met een rotvaart naar beneden. Hier ben ik toch wel bang van, je hoort ze niet en ineens zijn ze naast je en je een luid, Buen Camino, toeschreeuwend. Vandaag ben ik ook nog 2 maal een stel Nederlandes fietsers, die de gewone weg volgen, tegengekomen en met beide stellen heb ik koffie gedronken. Ik heb hier in de refugio mijn wasje maar weer eens uitbesteedt. De laatste keer voor Santiago wordt het weer in de machine gewassen. Lees verder...

Hospital de Orbigo

Na het stukje van Nicole zal ik nog even van wat voor hun komst en na eergisteren, de dag dat ze vertrokken, melden. De laatste keer dat ik mijn log bijwerkte moest ik nog naar Burgos. Ik was bang voor de voorsteden van Burgos maar dat viel wel mee. In Burgos ben ik linea recta naar de katedraal gegaan. Van buiten een prachtig gebouw waar je van verschillende niveau´s naar toe kunt lopen. Er lopen trappen van de heuvel naar beneden langs de katedraal. Toen ik op het plein voor de katedraal stond, schrok ik me dood van de drukte. Ik ben maar vluchtig naar binnen gegaan maar was er snel weer uit. Op het plein een broodje gegeten en ben de trappen naar het pad weer opgeklommen. Boven aan de trappen stond nog een andere kerk, de St. Nicolas, en daar heb ik even rustig van de stilte genoten. Later bleek dit ook zeer nuttig te zijn geweest want Burgos uit was een ramp. Voor dat ik Burgos uit ging kwam ik nog 2 Canadezen, frans sprekend, tegen die ik al een paar dagen onderweg voorbij gelopen was. Nu waren ze de weg aan het zoeken en we raakten aan de praat. Hij liep goed, dat had ik onderweg wel gezien, maar zij had veel problemen. Nu liep ze met haar enkels en knieeen ingepakt en wilde alleen nog maar naar het eerste de beste refugio. Hij vertelde dat zij hadden gedacht dat de ¨Camino¨veel eenvoudiger te belopen was. Op 15 september moeten ze in Santiago zijn want dan gaat er vliegtuig waar zij in horen te zitten. Ik denk dat het met de trein of bus verder moet. Onderweg kom ik vaker mensen tegen die het onderschatten. Een dag lopen is toch iets anders dan minimaal 4,5 week met bepakking lopen (van de Spaanse grens naar Santiago). Toen ik hen op weg had geholpen naar de refugio ben ik Burgos uitgelopen. Daar kwam ik ik 2  Nederlandse vrouwen tegen die in Burgos aan de Camino begonnen. We hebben foto's gemaakt en zij liepen vooruit in een behoorlijk tempo want ze waren nog "vers". Zij wilden in een dorp verder overnachten dan mijn plan was. Buiten Burgos liep ik vast in de aanleg van allemaal nieuwe wegen; stapelgek word je daarvan. Het dorp waar ik wilde overnachten liep ik voorbij zonder er naar toe te kunnen. Dan maar naar het volgende. Daar aangekomen had ik verwacht dat de 2 vrouwen er al waren maar die kwamen pas toen ik had gedoucht een biertje had gedronken en wat spullen had op geruimd. Zij waren ook helemaal vastgelopen in die wegaanleg. Ze liepen verschrikkelijk te mopperen. Later, nadat zij zich opgefrist hadden, hebben we gezellig met elkaar gegeten. Het leed was weer geleden. Deze dag van Burgos naar Tarjados had ik 29km gelopen.

Lees verder...

Santiago komt dichterbij ...

Hallo iedereen,

Hierbij weer een update van de looptocht van Ina naar Santiago de Compostela. Geen stukje van Ina maar weer een keertje van Nicole, de jongste dochter van Ina. Wij (Robbert&Nicole) zijn net (vrijdag 1 september 1.00 AM) teruggekomen uit Spanje waar wij weer bijna 4 dagen met haar zijn meegetrokken. Robbert liep 3 dagen mee, ik zorgde voor de slaapplek, het ontbijt en dat de rotzooi na hun vroege vetrek weer opgeruimd werd, in de auto terechtkwam en reed vervolgens de auto naar de volgende plek van bestemming.

Zondag 27 Augustus 2006, Fromista
Rond 13.00 komen wij in Fromista aan, een dorpje ca. 60 km. westelijk van Burgos. Als we er bijna zijn komen we een mooi bord tegen  op staat hoeveel kilometer het nog is naar Santiago de Compostela. Niet helemaal natuurlijk want deze afstand slaat op het traject met de auto maar het zit wel in de buurt. In Fromista Ina gebeld en zij verwacht over een 5 kwartier ook in Fromista te zijn. Robbert en ik gaan eerst op zoek naar een slaapplek en vervolgens kleden we ons snel om, Robbert om Ina tegemoet te lopen, ik om lekker in de zon te gaan zitten (na een hele dag regen onderweg was de temperatuur van ca. 25 graden en zon héérlijk!) . Na ca. een uurtje word ik door Ina gebeld dat het nog eventje duurt want Robbert was het pad de verkeerde kant op gelopen! Maar uiteindelijk komen ze eraan stappen, een opwarmertje voor Robbert vandaag.  We strijken meteen neer op een terras voor het welverdiende biertje van Ina. Tuurlijk wordt er meteen flink bijgekletst. Terwijl we daar zitten komen een aantal voor Ina bekende lopers voorbij, iedereen kent onderhand zowat iedereen op het Spaanse traject richting Santiago. Vaak lopen mensen wel alleen maar iedereen komt elkaar in de dorpen weer tegen. Ina fungeert veelal als tolk, van duits  naar engels naar frans naar spaans en weer terug naar nederlands.. Ina gaat zich even lekker opfrissen in het hotel waar we zitten en daarna struinen we het dorpje door waar een aantal oude kerken staan. Niet teveel lopen natuurlijk want die benen moeten morgen weer aan het werk dus we proberen een ander terras ;-).
Lees verder...

Atapuerca

Dit is een klein dorp dat veel gebruik maakt van de voorbij komende pelgrims. Er zijn hier ook resten gevonden van de oudste nederzettingen van Europa. Met een bus kun je dit bezoeken maar dat soort dingen, die ik normaal heel interessant vind, doe ik nu niet. Van Santo Domingo de Calzada (een grote gezellige plaats) ben ik gisteren naar Tosantos gelopen (30km). Dit traject liep veel langs de 2 baanssnelweg (N120) en was wat saai vandaag liep de route van Tosantos naar Atapuerca voornamelijk over wegen en weggetjes door de bossen. Inmiddels ben ik in de provincie Castilla en Leon. De wijngebieden van de Rioja heb ik achter me gelaten en nu loop ik door golvende gele velden waar graan op heeft gestaan. Gisteren, in Tosantos, was ik een een refugio die door een christelijke gemeenschap werd gerund. Welke heb ik niet precies doorgekregen. Ik kan hier alleen maar over zeggen dat iedereen die er binnenkwam allehartelijkst werd ontvangen. Het avondeten, een matrasje op de grond en het ontbijt werden ¨vrij¨aangeboden. Men vraagt dan een donatie maar als je geen geld hebt dan betaal je niets. Vannacht heb ik slecht geslapen en dacht verkouden te worden maar dat is niet zo; ik ben gewoon gammel. Vanochtend was het ontbijt om 6.30 en ik was de eerste die beneden was. Dat gaf me de mogelijkheid om uitgebreid met de Duitse ex-non te spreken die daar nu twee weken de boel draaiende houdt. Na twee weken komt er weer iemand anders. Op haar 55-ste heeft ze nog een universitaire studie Spaans opgepakten afgerond, is toen sociaal werk in Zuid-Amerika gaan doen en nu ze in de 70 is, doet ze dit soort zaken. Ik heb er veel bewondering voor hoe ze dit oppakt. Gisteren heb ik ook nog de mogelijkheid gehad in een in een rots uitgehouwen kerk te kijken. Normaal is deze kerk op slot maar als uitzondering hebben wij, een Duitse een Zwitserse en ik, er mogen kijken: erg indrukwekkend. Net heb ik met twee Belgen die vanaf St. Jean Pied de Port aan het lopen zijn, een biertje gedronken. Dat wat ik wel heel grappig vind is dat de hele comino een roddelcircuit is. Ik weet al van alles over iedereen voor dat ik ze heb gezien. Op het moment dat ik iemand zie, denk ik; o jij bent diegeen die met die en die probeert aan te pappen maar het lukt niet! Daarnaast hoor ik heel veel verhalen aan over relatieproblemen; van zowel mannen als vrouwen. Er is wat relatieleed in de wereld!

Morgen ga ik door Burgos. Normaal vind ik grote steden heel leuk, maar lopend van het begin tot eind vind ik verschrikkelijk. Dit komt vn. door de industriegebieden waar je door moet. Er zijn mensen die op de bus stappen maar ik was toch maar gewoon van plan het stuk te lopen en in Burgos zelf lekker te gaan eten, de cathedraal te bezoeken en dan heel gouw naar een refugio buiten de stad.

Santo Domingo de la Calzada

Hallo iedereen die dit volgt en wel eens een berichtje plaatst. Ik vind het ontzettend leuk de berichtjes te lezen maar kan ze niet altijd beantwoorden ivm het feit dat er maar één computer staat en andere mensen ook willen internetten. Alles gaat tot nu toe nog steeds goed. Mijn voeten houden zich heel goed. Mijn teen die dood aanvoelt doet zeer op asfaltwegen maar niet op de ongelijke paden waar ik nu vaak op loop. Tot Puenta la Reina regende het vaak in de namiddag maar dat is over. Het is in de vroege ochtend heerlijk weer. Om 6.45 start ik meestal met lopen. De zon is dan nog niet over de bergen heen, het begint dan wel licht te worden. Rond 7 uur heb ik dan ineens een hele lange schuduw voor me. Nu loop ik naar het westen dus achter me rug gaat 'ie op. In de loop van de ochtend wordt die schaduw steeds korter en het wordt dan ook steeds warmer. Veel pelgrims stoppen van 1 tot 5 uur ´s middags maar daar ben ik te ongedurig voor, ik wil op plaats van bestemming zijn en dan kan ik me pas ontspannen. Daarbij is het ook nog eens zo dat ik echt goed tegen de warmte kan. Vanmiddag liep ik met een Italiaan een berg op en hij wilde met alle geweld bijhouden. Hij liep verschrikkelijk te transpireren en dat doe ik veel minder waardoor het misschien makkelijker gaat. Er zijn trouwens veel Italianen onderweg. Inmiddels ben ik al veel mensen uit het oog verloren. Sommigen lopen sneller, de deken en de priester zijn me al een dag voor. In de refugio´s houdt iedereen je op de hoogte wie wanneer is gepasseerd. Vooral in de kleinere gebeurt dit. Nu zit ik in een nonnenklooster en dan hoef je alleen maar een donatie te geven. Gisteren was ik in een klein dorp, Ventosa, en daar was een perticuliere refugio. De dag daarvoor was Viana. Steden waar ik nog nooit van had gehoord maar de gemeentelijke refugio waar ik daar was, was verschrikkelijk groot. Als je aankomt moet je je Crenzial (je geloofsbrief) laten zien, je krijgt dan en stempel en een bed. Toen ik de slaapruimte binnenkwam schrok ik me dood. Overal in de refugio´s staan stapelbedden, dat is gewoon. Hier stonden echter 3 bedden boven elkaar zonder trappetje. Gelukkig had ik een onderste bed. In deze plaats heb ik in de refugio nog nooit zoveel mensen met (bloed)blaren, kramp en pijn in de voeten gezien. Al deze geblesseerden waren gestart in of St. Jean Pied le Port of in Roncevalles. Die voeten moeten meteen hard aan het werk, stijgen en dalen. Als je voeten dat niet gewend zijn willen ze nog wel eens protesteren met blaren. Deze mensen lopen nu kortere trajecten of houden een rustdag. Ik vind het wel jammer maar op de Camino gaat het aldoor zo, je loopt een dag met elkaar op, je eet ´s avond samen. Er worden hele diepzinnige gesprekken gevoerd en je ziet iemand nooit weer. Het is net een trein. Sommige mensen kunnen wat langer naast je blijven zitten, andere stappen eerder uit, of je moet zelf uitstappen. De paden die we lopen zijn heel verschillend, van heel slechte moeilijk begaanbare paden tot asfalt. Ik ben blij dat het al een paar dagen droog is want de rode Rioja-klei lijkt me heel glibberig als het regent. Gisteren ben ik de grens tussen Navarra en Rija overgestoken (regio´s, provincies in Spanje). Van Puenta la Reina ben ik naar Villamayor Monjardin gelopen (30km). Het plaatsje heeft een prachtige naam maar er staan 3 huizen. Er zijn twee refugio´s. Eén wordt door een Nederlands evangelisch genotschap gerund. Je wordt er allerhartelijkst ontvangen en zij koken en je kunt, als je wilt, mee-eten. Het was weekend en lopen veel Spanjaarden één of twee trajecten en er waren er een paar die daar wilden overnachten en eten. Zij waren het echter niet eens met de maaltijd zij wilden meer vlees! Dit gaf wel even wat spanning. De mensen die de refugio bestieren, allemaal vrijwilligers, gaven aan dat het geen restaurant was en dat ze konden eten wat de pot schafte. Gelukkig sprongen andere Spanjaarden in en het liep met een sisser af. Die jongens hadden zich niet goed voorbereid want in al de informatie staat dat er in dat dorpje niets is, dus wil je iets speciaals dan moet je dat zelf meenemen. De uitzichten in deze dorpen zijn bijna allemaal zo mooi; je zit hoog er is altijd wel ergens een oude vervallen kerk en soms draaien ze klassieke muziek vanuit die torens. Het is nep maar het komt toch allemaal heel ontspannen over.

De dorpen waar we daarheen loen hebben allemaal hun jaarlijkse feesten en daar hoort het stieren door de straten laten rennen bij. In de smalle straatjes zijn in de bitenbochten houten schermen neer gezet zodat de stieren niet tegen de huizen of de deuren aankomen. Toen ik zondag door Los Arcos kwam, op weg naar Viana, was de avond ervoor die hele happening geweest en overal lag verse mest in die kleine straatjes. Een Oost-Duitse waar ik eergisteravond, in Viana, mee heb gegeten dacht dat daar een boer koeien had en dat die ´s morgens vroeg naar de wei werden gebracht. In Los Arcos hing, na die happening met stieren dus, een sfeer waardoor medelopers er niet bleven hangen voor een koffie. Er liepen nog veel dronken jongeren op straat die behoorlijk agressief reageerden. In Viana zelf was op een gewoon pleintje waar mensen wonen een tijdelijke arena opgezet, gelukkig ging daar de hele happening pas volgende week van start.

Om al de snurkers, zelf snurk ik ook maar dat hoor ik niet, niet te hoeren heb ik maar oorstoppen gekocht. Op die grote slaapzalen met zoveel mensen is het af en toe een herrie van jewelste. Ik hoe er mee op want mijn tegoed is op en er zijn andere gegadigden.

España, Puenta la Reina

Hoi allemaal, weer bedankt voor de reacties, ze doen me veel goed. Nu ik in Spanje ben is het allemaal heel anders. Je kunt het zien als een cultuurshok. Bijna 50 dagen heb ik vrijwel alleen gelopen en op veel dagen waren de enige woorden die ik heb gesproken: un cafe grande svp! Nu, vandaag, ontloop ik mensen. In Les Landes ontmoette ik Serge, de Fransman, in St. Palais ben ik in het klooster veel mensen tegengekomen en ben vanaf daar met de Belg Bernardo, naar St. Jean Pied de Port gelopen. Dat was al schrikken zoveel mensen. In St. Jean....enz. heb ik mijn tent teruggestuurd omdat ik er tegenop zag te klimmen met al die kilo´s op mijn nek. Tot nu toe heb ik die tent niet gemist om te slapen maar wel om me even te kunnen afzonderen. Dinsdag, 15 augustus, ben ik om 7 uur vertrokken om naar Roncevalles te lopen. Die etappe is de zwaarste van al de etappes in Spanje. Ik vertrok ´s morgens met Peter, een Ier. Na een uurtje heb ik Peter vaarwel gewenst want hij liep me te hard. Daarna kwam ik een man uit Luik tegen, een Jezuiet die in Parijs studeert, daarna ben ik Johan, een Vlaming, Rudy, een priester uit Wijchen, en Albert, deken van Waalwijk/Drunen tegengekomen. Met hen heb ik een stuk opgelopen en in Roncevalles liepen we elkaar weer tegen het lijf. Ik was blij dat ik ze daar weer zag want in Roncevalles ben ik helemaal geschrokken; zo druk! Dit had ik absoluut niet verwacht. In de Nederlandse refuge in St. Pied.., hadden ze me al verteld dat het daar waanzinnig druk kan zijn, vooral op feestdagen. Maria Hemelvaart is op 15 augustus, dus al de Spanjaarden zijn vrij. In Roncevalles heb je en grote abdy en een paar andere panden, voornamelijk voor de pelgrims; meer is daar niet en als je dan zoveel auto´s ziet dan schrik je; ik in ieder geval, na de stilte van Frankrijk, wel. Om 4 uur kun je je pas inschrijven voor een slaapplaats en ik kwam daar rons 14.30 aan. Op dat moment begon het te regenen en het was koud. Met de drie heren die ik daar dus gelukkig weer tegen het lijf liep heb ik lekker een biertje gedronken om de tijd tot 4 uur te overbruggen. Om 4 uur gaat de deur in de abdy open en dan worden elke keer 12 mensen tegelijk binnengelaten. Je moet invullen waar je vandaan komt en nog zo wat vragen en dan krijg je een bonnetje voor een bed. De bedden stondn in een ander gebouw aan de andere kant van de weg. Als je daar dan binnenkomt wordt allerhartelijkst ontvangen door 4 Nederlanders die je indelen in taal. Deze refugio wordt gerund oor het Nederlands Genootschap. Als je dan verder de ruimte inkijkt dan zie 120 bedden staan; in een ruimte. Het zijn 60 stapelbedden!! Het was verder allemaal goed geregeld, wij kregen 4 bedden toegewezen en we konden de was laten doen. Omdat we met z´n 4-ren waren was dit de moeite waard. Na al die stilte en het alleen rondtrekken was dit toch wel even behoorlijk slikken. Niet het klimmen van die dag of de regen en de kou, die niemand had verwacht, maar die onvoorstelbare hoeveelheid mensen; ik had gewoon aanpassingsproblemen. Omdat het Maria Hemelvaart was ben ik met de heren meegegaan naar de mis; je kon ook een pelgrimszegen krijgen maar dat heb ik niet gedaan. Daarna was het eten. Je moest dit van te voren bestellen in een van de restaurants en dan kreeg je een tijd toegewezen omdat er zoveel mensen waren die gevoed moesten worden met het pelgrimsmenu dat je overal kunt krijgen, dat ze de mensen echt moesten verdelen. Het slapen ging goed in die ruimte; om 10 uur ´s avonds gaat het licht uit, dit is in al de refugio´s zo, en dan is het slapen, snurken, geblazen. ´s Morgens om 6 uur gaat het licht weer aan maar veel mensen zijn al voor die tijd bezig met alles weer loopklaar te maken. Zelf start ik niet voor 6.45 want dan begint het licht te worden. In het donker loop ik niet. Met de 3 heren ben ik ´s Morgens op stap gegaan en wij, de Nderlanders, hadden een 4-daagse gevoel. We mistten de feestvierders die je dan bij de start moed in spreken, maar verder was het de 4-daagse. Wij hebben toen er een stevig tempo ingezet en konden in een volgend dorp koffie drinken en een broodje eten. Na deze pauze hebben we nog even samen gelopen maar zij liepen mij te hard en ik ben alleen verder gegaan. Veel mensen starten in Se. Jean... en vooral de Spanjaarden starten in Roncevalles. Die beginners houden er gelukkig een dorp eerder mee op. Na Roncevalles was mijn volgende slaapstop in Larrasoaña, 28km na Roncevalles, en daar heb ik samen met een Braziliaan de refugio lopen zoeken. In de refugio liepik een Dennse en een Zuid-Afrikaanse tegen het lijf. Met hen heb ik een biertje gedronken en later zijn we samen gaan eten. Dat is wel het gezellige van nu; je praat met veel verschillende mensen en af toe raak ik helemaal met de talen in de war en weet niet meer in welke taal ik wat wil zeggen. Vnauit Larasoaña ben ik met de Deense en de Zuid-Afrikaanse van start gegaan naar de volgende plek, Cizur Menor (21km). Onderweg raak je elkaar dan weer kwijt maar dat is niet erg want je loopt dan weer met anderen mee. Het heeft gisteren de hele dag geregend. De paden die we dan lopen zijn dan behoorlijk glibberig, bijna geen asfalt maar veel losse keien en modderpaden. Gisteren kwamen we door Pamplona en daar de hakken van mijn schoenen bijna helemaal weggesleten waren heb ik ze daar bij een schoenmaker gebracht. Na een uurtje kon ik ze weer ophalen. In Cizor Menor is een refugio dat gerund wordt door de Orde van de Maltezers. Er hoort daar ook een kerk bij die niet meer als kerk in gebruik is. Als de refugio, die naast de kerk is, vol is dan worden de mensen in de kerk onder gebracht. Gelukkig heb ik in de refugio zelf geslapen want om te douchen en voor het toilet moesten zij door de regen naar de rfugio. Gisteren was voor het eerst dat geen wasje heb gedaan. Ik had nog natte spullen vanuit Larrasoaña en die moesten eerst droog voor ik aan een andere was begon anders heb ik niets meer droog. Gisteravond met de Deense de Zuid-Afrikaanse, een jong Duits stel en 3 Spanjaarden uit Madrid gegeten. Dit is dan altijd het pelgrimsmenu. Het verschilt in prijs maar is meestal 9 of 10 euro. Vandaag had ik nog verder kunnen lopen maar ik zat met mijn was. Puenta la Reina is een leuk dorp en dat ga ik nu verkennen en ben benieuwd wie ik nu weer tegenkom. Vandaag heeft trouwens een tijdje een hond met me opgelopen; hij deed niets maar liep mee en rende dan weer vooruit en was opeens weg. Gisteren ben ik een heel klein, schreeuwend katje tegengekomen die zich tegen me aan schurkte. Dat vind ik dan toch wel zielig; het liefst had ik het meegenomen maar dat kan niet. Vandaag ben ik ook nog in een 12-de eeuwse Romaanse kerk geweest; een helemaal in het niets staande kerk. Deze kerken hebben wel iets bijzonders en als ik het kan dan bezoek ik ze. Ik zit trouwens achter een PC waar je euro´s in moet gooien en mijn euro´s zijn op dus ik stop!

St. Jean Pied de Port, laatste halte in Frankrijk

Ruim een week geleden meldde ik me vanuit Cadillac en nu vanuit St. Jean le Port. De wereld, omgeving, is er in die week behoorlijk anders gaan uitzien. Vanaf Cadillac heb ik door de eindeloze bossen van Les Landes gelopen en daar werd ik een beetje tureluurs van. Kaars rechte wegen en verder alleen maar dennenbomen. Ik was blij als er een kruizing was want dan had ik weer iets te doen; dan kon ik op mijn kaart nakijken waar ik was. In Les Landes heb ik in Escourse overnacht in een refuge die opgezet is door Gita en Harrie, Nederlanders die daar wonen, en zelf een paar jaar geleden naar Santiago zijn gelopen. Naar aanleiding van die tocht hebben ze de refuge bij hun huis ingericht. Zij wonen prachtig en de refuge is een boshuisje met 4 bedden en waar je warm ontvangen wordt en heerlijk kunt slapen. Toen ik daar aankwam, na gelopen te hebben door die eindeloze bossen en het eigenlijk een beetje zat was, hebben zij me met hun enthousiasme weer moed gegeven. Toen ik nog wat zuidelijker kwam, onder Dax, waren de eindeloze bossen verdwenen en werd het landschap afwisselender. In de verte kon ik de Pyreneeen al zien liggen en de weg was minder vlak. Ook ontmoette ik de eerste loper, een Fransman, en ons pad kruiste af en toe en dan hou je elkaar op de hoogte van hoe het gaat; erg leuk. Met hem sprak ik een mengsel van Engels, Spaans en Frans. Ik hou het een beetje kort; niet omdat ik iets bezet hou maar ik zit te typen in een donkere ruimte en met een zwart toetsenbord is dat niet makkelijk. Ik heb het gevoel dat ik na dit kleine stukje al scheel aan het kijken ben. Ik probeer mijn dagelijkse verslag wel te maken. Vandaag heb ik hier een rustdag; direct ga ik naar een wasserette en ga op zoek naar gidsjes voor de tocht door het Spaanse gedeelte. Ook is het voor mijn benen en voeten goed even een pauze in te lassen. Niet dat ik blessures heb maar soms ben ik gewoon moe. Ik slaap de laatste dagen in refuges en daar is altijd wel iets waardoor ik slezcht slaap. Je kunt onderweg wel van hele kleine dingen gaan genieten. Onderweg ben ik ergens mijn washandje kwijtgeraakt en tot nu toe heb ik het zonder gedaan maar dat vond ik toch niet lekker. In Cadillac heb ik kleine sponsjes gekocht die ik nu onder de douche gebruik. Dit is zo lekker! Ik kan al het vuil er lekker mee afboenen onder de douche en dat voelt goed.

 

Lees verder...

St. Jean le Port

Ruim een week geleden meldde ik me vanuit Cadillac en nu vanuit St. Jean le Port. De wereld, omgeving, is er in die week behoorlijk anders gaan uitzien. Vanaf Cadillac heb ik door de eindeloze bossen van Les Landes gelopen en daar werd ik een beetje tureluurs van. Kaars rechte wegen en verder alleen maar dennenbomen. Ik was blij als er een kruizing was want dan had ik weer iets te doen; dan kon ik op mijn kaart nakijken waar ik was

Cadillac

Hallo allemaal,

Met mij gaat het nog steeds goed. Ik zit hier bij een klein VVV-tje in Cadillac, hoofdplaats van de streek hier, op een kinderstoeltje te internetten. Het scherm is geel en de muis werkt slecht. Er was hier nog een andere internetmogelijkheid in een cafe maar daar kregen ze de PC niet aan de praat. Frankrijk heb ik inmiddels wel zo'n beetje gezien. Ik zal blij zijn als ik in Spanje ben. Nog een dag of 12 / 13 en dan hoop ik de grens over te gaan. Er zitten hele leuke dagen tussen maar ook dagen die zo saai zijn dat ik maar tegen de koeien ga praten anders zeg ik de hele dag niets. Je kunt het vergelijken met werken; 's morgens om 6 uur op, slaapzak, lakenzak en al de overige spullen opvouwen en buiten de tent zetten, tent afbreken en op het onderzeil nog even ontbijten. Dit ontbijt bestaat meestal uit oud stokbrood en water. Dan tanden poetsen en mijn 3 halve liter flesjes vullen met water. Zonder 1,5 l water ga ik niet op stap daar het voorkomt dat ik onderweg niets tegenkom waar ik iets kan eten of drinken. Kan ik wel ergens aan de koffie dan laat ik mijn flesjes meteen weer bijvullen. Dan lopen tot ik bij mijn doel van die dag ben aangekomen; slaapplek zoeken (vervelenste onderdeel van alles), naar die plek toelopen (vaak zijn dit veel km's om) tentje opzetten, douchen, pilsje pakken als dat kan, spullen van die dag wassen, eten (als dat in de buurt kan anders stokbrood met vis) en slapen. Alsik in een hotel ben loopt het allemaal wat eenvoudiger en dan heb ik ook een ontbijtje 'heerlijk!). Het afrekenen is echter altijd weer een schok! Iets waar ik nu echt helemaal genoeg van heb zijn de hysterische honden onderweg; hier wordt ik wel zo verschrikkelijk chagerijnig van. Als ik ergens langsloop dan horen ze me al van verre. Eentje begint er de rest gaat mee; hele dorpen zijn aan het blaffen. In de tuinen zit meestal niet 1 maar wel 2 of 3 honden; ik word hier echt helemaal gestoord van! Lichamelijk gaat het dus nog steeds goed, behalve nu dan omdat ik in een verkeerde houding moet zitten krijg ik last van mijn rug. Het enige punt waar ik last van heb is mijn teentje aan mijn rechtervoeten dat zal wel niet meer overgaan. Dat wat erg leuk was, is dat ik Annemarie, Daan en de kinderen heb gezien. Dat was echt heel leuk!

Lees verder...

Poitiers

Hoi allemaal,

Jullie berichtjes gelezen; bedankt hiervoor want het werkt positief! Jammer dat de voorgaande berichtjes weg zijn, de berichtjes die geplaatst zijn nav van mijn log "Chartre". Alles gaat verder gewoon z'n gangetje; opstaan, ontbijten als ik wat heb; op weg en dan speuren naar een koffie mogelijkheid. Na de koffie, die er lang niet altijd is, loop ik het lekkerst. Lichamelijk gaat het goed. Ik heb een opgezet linkeroog en vermoed dat ik daar gestoken ben, mijn linkerhiel heeft een beurse plek maar als ik op tijd rust, houdt die plek zich rustig en de teen naast mijn kleine teen aan mijn rechtervoet gaat onderweg zeer doen. Inmiddels heb ik ontdekt dit tegen te gaan door de teen in te tapen. Al met al niets te klagen. Nadat Nicole en Robbert waren vertrokken heb ik het wel even moeilijk gehad. Ten eerste moest ik weer met bepakking lopen en dat viel de eerste twee dagen tegen (dit had ik niet verwacht) en ten tweede moet ik weer zoeken naar overnachtingsplekken en naar eetmogelijkheden. Allemaal lastig maar het hoort gewoon weer bij het ritme van de dag. Dat wat ik wel vervelend vind is dat ik niet altijd de afstanden kan lopen die ik zou willen. Dit komt doordat ik rekening moet houden met waar ik waarschijnlijk een camping of een bed kan vinden. Ook, zoals vandaag, kan ik niet ver lopen daar ik hier in Poitiers wil internetten en ik moet hier kaarten (land) kopen daar ik die maar had tot Poitiers. Verder is het lopen net werken; je begint en je loopt door. Soms spreek ik de hele dag met niemand en er zijn dagen bij die heel gezellig zijn. Ik begin wel wat meer heimwee te krijgen en denk dan, zoals vannacht, als ik niet was gaan lopen had ik nu lekker thuis in mijn bed gelegen met een kat aan mijn voeteneind en de ander rondlopend en dan had ik de ontwikkeling van Menno niet via foto's hoeven te zien! Maar overdag ziet het er altijd weer wat zonniger uit.

Lees verder...

Update wandeltocht naar Santiago de Compostela 16 juli t/m 20 juli

Hallo iedereen,

-- Zoals sommigen misschien gemerkt hebben zijn alle logs van juli verdwenen. Er is helaas een storing geweest waardoor alle logs vanaf 28 juni van iedereen die via blogse een weblog bijhoudt zijn verdwenen. Omdat er geen backup vanaf die datum gemaakt is zijn deze logs helaas definitief weg. Als er iemand is die de logs van juli van Ina heeft uitgeprint laat het mij dan weten, dan kunnen we deze inscannen en alsnog zo op de site krijgen waardoor het verhaal van Ina weer compleet is.--

Hierbij weer een update van de looptocht van Ina naar Santiago de Compostela. Niet van Ina deze keer (ivm beschikbaarheid van internet is dat nog niet gelukt) maar van Nicole, de jongste dochter van Ina. Wij (Robbert&Nicole) zijn gisteren teruggekomen vanuit Frankrijk waar wij 4 dagen met haar zijn meegetrokken. Robbert liep 4 dagen mee, ik zorgde voor het ontbijt en dat de rotzooi na hun vroege vetrek weer opgeruimd werd, in de auto terechtkwam en reed vervolgens de auto naar de volgende plek van bestemming.

Zondag 16 juli 2006, Cloyes sur Loire
Rond 15.30 treffen we Ina in Cloyes. Grappig op de weg erna toe was dat je allerlei plaatsen en dorpjes langsrijdt waar Ina een aantal weken en dagen daarvoor dus was geweest. Daarvoor had je er nog nooit van gehoord en opeens klonk het bekend. Hierdoor begon de route die Ina loopt al een beetje te leven. De graanvelden die reeds een aantal keer zijn genoemd en verdoemd konden we nu ook zelf kilometers lang aanschouwen. Na het bewonderen van haar erg bruine armen en benen en de eerste verhalen zijn we naar de camping ter plaatse gereden. Er was nog een plekkie dus dat werd kamperen! Lees verder...

Gelukkig eindelijk een internet mogelijkheid

Vandaag, 27 juni, in Tournai.

Alles gaat goed, vooral mijn voeten doen het goed; van mijn voeten moet ik het hebben. Als die de moed opgeven, kan ik wel weer naar huis gaan.

Tot nu toe heb ik al regen, zon, wind en hitte gehad. Voor de regen heb ik mijn aarbeienplu. Die klem ik tussen het bovenriempje van mijn rugzak en zo heb ik mijn twee handen vrij om de stokken te blijven gebruiken. Die stokken, waar ik consequent mee loop, geven veel commentaar. Men heeft het over nordic-walking, terwijl ik ze gebruik om het gewicht van mijn rugzak te verdelen over mijn benen en armen. Dan heb ik mijn kaart vqan de streek waar ik loop tussen de heupband van mijn rugzak geklemd zittzn, zodat ik in een opslag de kaart kan bekijken. (Ik werk hier met een voor mij, raar ingedeeld toetsenbord dus ik maak nogal wat type fouten). Dit geeft al met al nogal wat bekijks en soms commentaar.

Toen ik wegging heb ik gezegd dat ik bang was voor 2 dingen; honden en mijn enkels verzwikken. Door onwetendheid heb ik er 1, die nog het ergste  is, vergeten; dat zijn Vlamingen op de fiets; het mannelijke deel. Gwen; gastadres in Opwijk, zei me dat al de mannelijke Vlamingen, als ze op de renfiets zitten, denken dat ze Eddy Merkx zijn. Het maakt niet uit of ze 15 dan wel 80 zijn; die van 80 zijn trouwens het ergste! Ze fietsen dwars over je heen. Het zijn fietspaden waar ik op loop en ze zijn hier geen wandelaars gewend. Gewoon normaal fietsen wordt wel gedaan maar heel weinig; het zijn de horden wielrenners die schelden en tieren als ze je voorbij rijden. Sinds gisteren loop ik in Walonië; hier fiets men niet en dat is te zien aan de fietspaden. Dit loopt wel rustiger. Vandaag ben ik de eerste sportieve wandelaar in België tegengekomen; men kent het hier bijna niet; wandelen voor je plezier.

Lees verder...

Dag voor vertrek

Het is nu zondag. Net heb ik op mijn werk de laatste zaken afgewerkt. Dit kon afgelopen donderdag niet daar het netwerk er een tijdje uitlag.

Gisteren op een groot feest geweest van Wil en Wim. Zij waren 50-jaar getrouwd en vrijwel de gehele familie was er. Het weer was mooi en het was erg gezellig. Behalve dat het bruidspaar aandacht kreeg werd ik ook nog toegezongen door mijn zussen. Dit had ik helemaal niet verwacht maar ik vond heterg leuk.

Direct moet ik toch maar eens mijn rugzak goed gaan inpakken. Straks komen Nicole en Robbert en dan gaan we nog ergens wat eten. Morgenochtend wil ik om circa 8 uur de deur voor ruim 3 maanden achter me dicht trekken. Ik loop dan naar Coudewater en vanaf daar lopen Gerrie en Hennie met me mee naar Tilburg. Zij stappen daar weer op de trein.

De eerste 5 nachten zijn al gepland en ik hoop dat ik die adressen dan ook maar haal. Morgen slaap ik in Tilburg, op dinsdag in Turnhout, woensdag hoop ik in Grobbendonk te arriveren, vandaar loop ik door naar Duffel en da die vrijdag is mijn laatste geplande overnachting in Opwijk.

Voorbereidingen en trainen

Vanaf vorig jaar ben ik vrij intensief bezig geweest met de voorbereidingen voor mijn circa 100 daagse wandeling. De weg leidt naar Santiago de Compostela maar "het onderweg" zijn is het doel.

De afgelopen jaren heb ik redelijk veel gelopen. Minder dan ik wilde maar ik hoop dat die kilometers die ik heb gemaakt voldoende zijn om een beetje blessurevrij de 100 dagen door te komen.

Een echt schema om te lopen had ik niet maar elk gaatje op de vrijdag en in de weekenden heb ik getracht te gebruiken om te lopen of te lezen over de tocht of om te bedenken wat ik wel of niet mee zou moeten nemen. Nu begin ik steeds meer te denken aan het meenemen van boeken. Dit is wel extra gewicht maar 's avonds lijkt het me toch wel fijn om een boek te kunnen lezen. Het idee om boeken mee te nemen heb ik inmiddels laten varen; veel te zwaar! Onderweg moet ik maar kranten of tijdschriften kopen.

De "gaatjes" in de weekenden en op de vrijdagen krompen afgelopen maaanden snel door de komst van Menno, m'n eerste kleinzoon, op 24 april en de koop van een appartement in's-Hertogenbosch waar van alles voor 19 juni voor geregeld moet worden. Alle twee natuurlijk heel leuke dingen!!